متن حامد فقیهی

شب میشه دوباره ما دوتا ستاره مهتاب هر شب تو رو یاد من میاره
چشات رعد و برقه تویه آسمونم عاشقم بمونی جز تو من به هیشکی قول ندادم هیچ وقت تا نگاهتو دیدم واسه تو دلم رفت
حست خوبه اونقد که برات میمیرم تو نگاهم بخندی دستاتو میگیرم عاشقت...

فدای چادر گلداری که روی سرت داری
فدای لحظه ای که روی گونه م بوسه میکاری فدای دست هایی که واسم سمت خدا میره
برای آرزوی من گل امید رو می چینه شبا تا صبح به پای من نشستی
قصه خوندی تا چشامو خواب بگیره نخوابیدی و تابیدی نرفتی
نازنینم...

وقتیکه چشام وا میشن سمته تو وقتیکه شبو روز نگاهت میکنم
وقتیکه تو رو تویه هر ثانیه با اسم کوچیکت صدات میکنم میگم عاشقت شدمو می مونم قلبه تو احساسه منو میدونه
با نگاهت حرف میزنی تو با قلبم این واسم مثله معجزه می مونه با من باشو ماله من...

از اعماقه نگاه تو بدونه مرز میترسم چه فصلی تویه چشماته که از دلشوره میلرزم
چه حسی تویه چشماته که لمسه دست تو سخته که رد ابر دلتنگی یه عمر رویه این تخته به احساسه تو بدبینم به خودم مومن اگه باشی اگه باشم نمیشه لحظه ای ممکن
به احساسه...

آخرش ما میتونیم خستگی رو بندازیم
تو سطلای پیاده رو با پیاده رو بریم تا دلخوشی یه روزی ما میتونیم با همدیگه بریم
و به بوی بارون برسیم کافیه رویاتو نفس بکشی بذار باختنا ببازن خنده هامون چاره سازن
درای فکر ما بازن یه روز خوبو میسازن
میتونیم تصویر زندگیمونو...