متن مازندرانی

اَمیرْ گِنِهْ سَر دٰارْمِهْ، شَیدای شِهْ دوُسْتْ

جان وُ دِلْ و دینْ دِمًهْ بِهٰایِ شِهْ دوُسْتْ

کَسْ نییِهْ نِدٰارِهْ وی هِوٰای شِهْ دوُسْتْ

بَنْدِهْ جٰان وُ دِلْ دِمًهْ بِرٰایِ شِهْ دوُسْتْ

مَجْنُونْ صِفِتْ گِرْدِسْمِهْ هِوایِ شِهْ دوُسْتْ

(دَ) کِتْمِهْ شَهْرْ بِهْ شَهْرْ، کُوچِهْ، شَیدٰای شِهْ دوُسْتْ

بَدیمِهْ روُیِ چِهْرِهْ، صِفٰایِ شِهْ دوُسْتْ

نَدیمِهْ خُوبی کَسْ‌رِهْ هَمْتٰایِ شِهْ دوُسْتْ

مِثْلِ مَسًهْ گُوکی دٰایِمْ چٰاقِهْ کیجٰا

گٰاهی بِهْ یَیْلٰاقْ، گٰاهی قَشْلاقِهْ کیجٰا

عٰاجِهْ گِرْدِنْ وی چی اِسْپِهْ سٰاقِهْ کیجٰا

خُوبُونْ پِرْنِهْ، وَلی کِهْ طٰاقِهْ کیجٰا

عشق و شکست و جدایی حقیقت دارنه
عشق داشتن کارهرکسی نیه جرات خوانه
آدم عاشق به شه تنهایی عادت دارنه
قدر می تنهایی عذاب ندی تو
آزرده دل دارنی هلاک نوی تو

زخمی روزگار بوه منی دل
منی آرزوها بورده زیرگل
همه گننه این ریکابوه خل
هیچکس دنیه کنه هادرد و دل
های امان های امان دست این دنیا

دل تره خوانه ای بانوی دربار
با اتّا خنده تسّه میرمه هر بار

بیمو بهارتی تی بزوئه دار
هوای بهار بوی بینج بار
امسال مارمه کنه مه عشق یاد
شمال مازندران بیه سبزه زار