متن کوتاه

چشمِ تو آینه‌ی خورشیدِ دل‌آرامِ من است
هر نظر با تو، غزل‌های شنیدن دارد 🕊

دل را
لبخندِ نرمِ تو
آرام می‌کند،
چنان‌که
نسیمِ صبح
بر برگِ خسته‌ی گل... 🍃🕊

بگذار که این زخم زبان باز کند
هذیان مرا از سرجان باز کند ....

اصلا بگذار درد به پایان نرسد
این درد زمین گیر به آبان نرسد...

بگذار که عشق مست و خرابم بکند
از درگه خود طرد و جوابم بکند .....

بگذار که عشق خانه خرابم بکند
مثل سودا زده ای محو سرابم بکند...

مرا ز یاد برده ای ای همه ی کلام من
سوخته شد بیت ها ازین خیال خام من .....

تیشه به جان تو زده است آه بلند سینه ام
رعشه به جان من زدی مستی نا تمام من ....

از جفایت آنچنان دلگیر و پریشان گشته ام
گر تو روزی در بهشت آیی جهنم می روم

هر دم،
که در هوای تو می‌گذرد،
نه تنها زندگی،
که جاودانگی را
به یادم می‌آورد...

تنم،
هر بار که در آغوشِ تو آرام گرفت،
فهمیدم جهان
برای همین لحظه ساخته شده است...

نه باده،
که نگاهِ تو مرا مست کرد؛
و هر واژه،
از لبخندت
جرعه‌ای تازه نوشید...

به هر نگاه تو، آیینه جان می‌گیرد
نسیم مهر تو، رنگِ جهان می‌گیرد

غم دیدم و با عشق تو درگیر شدم
برگرد که ، از هر دو جهان سیر شدم

شاید همون روزایی که فکر می‌کردیم عادی‌ان،
درواقع همون «سال‌های خوب» بودن…

مراقب باشید تو شلوغیای دور و برتون
آدمِ روز تنهاییتونو گم نکنین!

یا زخم بزن بر دلِ من، تا که بمیرم

یا بوسه بزن، تا به تو آرام بگیرم

ڪو تا پیـבا شوב آنی شبیه تـــو.
ڪه ویرانه ڪنـב قلب مرا با یـڪ نگاهش.

در دل شب سخن عشق و سکوت
کهنه رازی، ست که اسرار نهانم ببرد

 ‪

حال دل

حال دل پرسید و گفتم خوبم باࢪها؛
خوبم... اَما خوب ویࢪانم، نفهمیدۍ مرا!

در غرقابی چشمانت
احساس چکامه ای
تراوش میکرد
به زیبایی عشق

سایه انداخته بود بر دل ویرانه ما
مثل سیلی که برد رامش کاشانه ما ...

ببار باران که از حوصله ابری دلتنگ من نیز
ابیات زندگی قافیه اش بی تو لنگ می شود ....

دلم برای قلب آسمانی ات تنگ می شود
فواره های بوسه ات آغاز پی رنگ می شود ...