متن کوتاه

ته بی انصافیست...
من اینجا غرق دلتنگی، تو آنجا بی خبر از من.

دنیا بدون تو

چون اُقیانوسی است، بی آب

در همسایگی کویر.

-گاهگاهی‌که‌دلم‌می‌گیرد
با‌خودم‌می‌گویم:
آنکه جانم را سوخت
یاد می‌آرد از این قلب صبور

گویی تمام روح من اسیب دیده تمام سلول به سلول من عمیق گریه میکنن من لبخند میزنم

کاش میشد این روز ها رو خود را در جای امن گذاشت و فرار کرد

طبیبانم چه‌ می‌دانند؟
دردم دردِ تنهایی‌ست.
تو نبضم را بگیری
بی‌گمان آرام می‌گیرم.

مزن بر دل زِ مژگان تیرِ پیکان

که من در چشم زیبایت اسیرم

ای وطن،
تو در زخم‌های دیروز
و در ناله‌های امروز
و در دست‌های پرتوان فردا
زنده‌ای.

شـבه בر ڪنج בلت عشق ڪسی لانه ڪنـב.
و تو בر حسرت בیـבار سیه زلف پریشان رویش پیر شوی.

میزنم בل را به בریا.
گر تو باشی ناخـבای این בل بی ناخدا.

تلخیِ این روزگار سرב را،
از نبوבنهاے تو בارم همین...

نسیم ؏ـطر گیسوی پریشانت.
پریشان ڪرבه احوال בلم را.

نگاهت سردو با چشمان خاموش
مرا ای نازنین کردی فراموش

به בرڪ ڪه تموم جونیمون בر زیر آواره امیـב و آروزهامون له شـב و به زیر خاڪ رفت. به درڪ...

به دیدارم بیا زیبا ،نازنین
کنم تا پهن قلبم را بر زمین

اما عزیز من
برایت آرزو میکنم
قلبی در این گوشه جهان
داشته باشی که برایت بتپد

اما عزیزِ من
برایت آرزو میکنم
اگر کسی در زندگی ات تمام شد
در قلبت هم تمام بشود...

اما عزیزِ من
برایت آرزو میکنم،
هر کجا که قلبت بود
خودت هم ،آنجا باشی...

منکه شاعر نیستم تا شعرِ دیوانت کنم
عاشقی شوریده حالم جان به قربانت کنم

تو گر گناہِ من شوی، توبه نمی‌کنم ز تو
جامِ لبت بنوشم و باز گناہ می‌کنم...!

نکند فکر کنی در دل من یاد تو نیست
گوش کن نبض دلم زمزمه‌اش با تو یکیست

نمی دانم
آرزوهایمان را چه کسی برد
از خواب که بیدار شدیم
دست هایمان خالی بود

من به قربان ِ گل های پیرهنت
آمدی تا شوم مستِ بوی تنت

خراش های سینه ام
ردکدام سینه خار دار بوده است
که تنم را بشوید
و قلبم را آبکش کند