متن کوتاه

او همـــان عشــــق نهـــان دل دیــوانه ی ماستــــ...

رخ نیلگون او را، به مثــال مـــاه دانـــم.
ولی ماهی که همیشه، پشت ابر گشته پنهان.

نیست غیـــر وصـــل او.
در دل تمـــــنای دگــــر...

خلــاصـــه گشتـه جـــانـــم در نگــاهــی.
نگـــاهـــی کـــه دلـــم را بــــد ربــــوده.

سیگارِ نیمه‌تمامم را
روی لبه‌ی پنجره گذاشتم.
صبح که برگشتم،
نیمی از شهر سوخته بود.

حکم تقدیر چنین بود که در دفتر عشق
سهم ما را زِ جهان ، حسرت دیدار کُند... 💔

مـــاییم و همــــان،
حســـرتـــ دیــــدار رخ یـــار...

دنیــــایـــم غــــرق در آرامــــش بـــــود،
همین که تـــو را دیـــدم آشــوبـــ شـــد.

سهـــم مــــن از آن دلبـــر طنــــاز،
فقـــــط آه و حســـــــرتــــ...

هیـــچ چیـــز مثـــل نبودتـــ...
بـــه دل آه نشــد.

انـــدکــی جـــان بـــه تنـــم هستـــ ،
کـــه خواهــم به فــدای تـــو شــود.

تــــو همــــان بغــض ترکــ خورده ای،
در اوج سکـــوت آخـــر نیمــه شبــان.

در سایـــه ســـار عشـق تـــو،
دیـــوانـــه و رســــوا منــــم.

میکُشـد دیـــــوانه دل را،
آن سیــــه چشمــــان او.

بـــی تـــو دلگیــر ترین قافیـه ها،
سهـــــم شعــــر های مـــن است.

در سایـــه ســار عشـق تــو،
دیـــوانـــه و رســــوا منـــــم.

اگـــر تــــو نبـــودی،
کدامیــن بهانــه شـــوق زنــدگی را در من زنـــده میکـــرد...

او هیچ ندارد ز جهان و کل هستی.
جـــز دیده ی دلربای دیوانه کننـده.

عـ ـشـ ـق دردیستــــ...
کـــه درمانــش فقـــط دیــدار اوستـــ.

مُـ ـردن,
در فـــراق بــوســـه هـــای تـــو قشنگــــ استــــ...

از تـــه چشمـــان تـــو خــوانـــدم،
تمــــام ؏ــشـ ــق را...

تــــو میــدانــی چـــرا دنیــا،
قشنگــــ تــر میشــود با تـــو.

بی تــــو دنیایــــم،
تمامــاً کلبه ی احـــزان شــده...

یااباعبدالله🏴
جدَّم برنج نذر تو را بار می گذاشت...
این"نوکرِتوبودنِ" من..،با اصالت است