متن کوتاه

گل یاس
چهار فصله است و
باد شمال نکهت
جادویِ زیبایی از خود می‌پراکند...

کجایی عشق بی پایان،
بیا که جمعه ها بد بی تو دلگیر است...

عجب چشمان بی رحمی.
شکست درسینه قلبی را،
که مملو بود از عشق و هوایش...

درست از آن زمانی که به دل افتاد مهر تو،
به دلتنگی دچارم کرده آن ناز و ادای تو...

دوای درد بی درمان دلتنگی،
فقط دیدار چشمان سیاه توست...

در پس نامهربانی های آن چشمان تو،
جان شیرین ترک تن کرد، نمیدانی بدان...

تا به دل حسرت دیدار تو هست،
زندگی تلخ تر از قهوه به کام دل ماست...

میان این همه اندوه بی پایان،
بیا آغاز حال خوب دل باش...

دل به هوای بوسه از چشم تو.
توبه ی صد ساله شکست...

آنقدر دیر آمدی تا عاقبت پائیز شد
مهرت از دلم رفت و صبرم لبریز شد

شعـــر های مــرا،
وجود چشمان توست که خواندنی تر میکند...

نه تاج دارم و نه تختی!
نتوانستم بلقیس بشوم -
برای پادشاهی تو!

از وقتی که
سرم را روی شانه‌ات نمی‌گذارم
چشمم به روشنایی نیافتاده است.

عجب حماقتی!
دنبال نقاشی هستم
تا چروک‌های صورتم را پنهان کنم.

بر روی ران زنی،
رقص و سماع می‌کند
دوک نخ‌ریسی...

گویی که زاده‌ی ابری بهاری باشم،
دوازده ماه سال
از چشمانم باران می‌بارد.

در کوچه‌مان
دروازه‌ی آبی خانه‌ای
دلم را می‌لرزاند.

در میانه‌ی راه با او آشنا شدم،
پیراهنش از پیراهن من زیباتر بود -
بهار...

بوی خاک می‌آید!
در کجا،
چشم انتظار نوروزی،
ای بهار!

به آرامی دستانم را رها می‌کند،
تا سرنوشت
دیگر هم پای من نشود -
بهار عمر من!

ترانه‌ای غمگینم!
هیچ‌کس جرأت ندارد
که مرا به آوازی مبدل سازد...

من کی بدون تو زندگی کرده‌ام!
که این‌بار
دومین بارم باشد؟!

تو تمام دنیای منی،
و ساکن این دنیا،
تنها یک نفر است...

بارانی خوش‌بو
بر روی وطنم می‌بارد -
گل‌های لاله‌ سر از خاک در آوردند.