متن عاشقانه

فردای آرزو را ،
گویند راه دور است
تو آرزوی من باش
اکنون، وقت عبور است
فرق است بین بودن
با زیستن به رویا
رویای آخرم باش
که زندگی به زور است

گاهی تنها یک «دوستت دارم» کافی‌ست تا ویرانه‌ای که سال‌ها در سکوت و فراموشی فرو ریخته، دوباره جان بگیرد؛ تا ریشه‌های خشکیده‌اش در آغوش امید نفس بکشند، از میان ترک‌های قدیمی‌اش جوانه‌های تازه‌ی عشق برویند و شاخه‌های شکسته‌اش دوباره رو به آسمان قد بکشند؛ گویی عشق می‌تواند تمام زخم‌های گذشته...

گمان می‌کردم فراموشت کرده‌ام؛
گمان می‌کردم زمان، نامت را از حافظه‌ی قلبم پاک کرده است.

اما نمی‌دانم چرا بعضی شب‌ها،
در آن لحظه‌ی کوتاه میان بیداری و خواب،
چشمانت تنها تصویری‌ست که
آرام و بی‌اجازه از تمام خاطراتم عبور می‌کند.

به‌راستی که عاشقی، دردِ عجیبی‌ست؛
دردی که نه می‌توان انکارش...

برایت
آینه
آرزو می کنم
تا
تنها
نباشی
و
گاهی
برای آینه لبخند بزنی.

در آخر
دو خط
در ایستگاه به هم می رسند
امیدوار باش !

تو
نقطه ی پایانی
از هر کجا که شروع کنم.

کاش
آینه
بودم
شاهد
لبخند صبحگاهیت .

تمام
آینه ها
صف کشیده اند
برای
دیدنت .

زندگی
چیزی نیست
جز
عشق ورزیدن .

یک جهان
حرف دارم
به
تو
که
می رسم
لال می شوم.

دیگر منتظرت نبودم؛
تو مدت‌ها بود که رفته بودی،
اما انگار تکه‌ای از ذهنم هنوز میان خاطراتت جا مانده بود؛
همان تکه‌ای که بعضی روزها، بی‌هوا دلتنگت می‌شد.

گاهی به گذشته برمی‌گشتم،
به روزهایی که دوستت داشتم،
و با خودم فکر می‌کردم چطور ممکن است کسی که روزی این‌همه برایم...

قلبم
همیشه
می زند
امّا
برای تو
می تپد.

خوب است ، بروم ،
تا
بیایی
پشت دَر بمانی،
بفهمی
انتظار
یعنی چی !؟

وی زخم خورده بود...
از آدم‌های شهر دلش گرفته بود و دیگر حوصله‌ی هیچ‌کس را نداشت. گوشه‌ای از اتاق، خودش را جمع کرده بود و ساعت‌ها فقط به آسمان خیره می‌شد و از خودش می‌پرسید:
«مگر من چه کار کرده‌ام که سهمم از زندگی باید این باشد؟»

دیگر امیدی برایش...

بزرگ ترین دروغی
که به همه گفتم
این بود
که حالم خوبه!!

در چشم های تو
تمام دلتنگی ام جا میشود .
بگذار نگاهم به نگاهت دچار شود ...

خورشید سرش را گذاشته روی شانه‌های غروب!
دنیا را پشت پنجره جا گذاشته ام...

فنجان چایی بهانه است که زمان را متوقف کنیم.
دلتنگی را یک جا سر می کشم !!
بگذار عقربه ها از نقس بیافتند.

همین جا ...
کنار تو ...
جهان من زیبا میشود .

خواب
مرداب را
به هم ریخت «نیلوفر »
وقتی
قد کشید
از تباهی.

گاهی ارزش بعضی حضورها را زمانی می فهمیم که دیگر فرصتی برای حضورشان نمانده است. در زندگی، بعضی بیدار ماندن ها، به پای هم ماندن ها و دل سپردن به لحظه های ساده، بزرگترین شکل حمایت عاطفی اند؛ یعنی اینکه «بودنت برای ما مهم است».

وقتی عضوی از خانواده یا...

می خواهمت ،
اگرچه تلخ ،
شیرینت
می کنم.

هم می ترسم دوستت داشته باشم
آن وقت بروی و درد بکشم
هم می ترسم دوستت نداشته باشم
که فرصت عاشق تو بودن🤍
از دستم میرود و پشیمان می شوم
حالا تو بگو
چطور عاشقت باشم و درد نکشم
و چطور عاشقت نباشم و پشیمان نشوم . . .🪄💙

در نبودت
در گوشه ی زندگی
زخم هایم سرباز می زنند
تا قلبم به احترامت بایستد

آه
ای تصویر مبهم ،
کی ظاهر می شوی
در تاریک خانه ی دلم .

لااقل
مرور کن
دوستت دارم را
شاید
دیکتهٔ هر روزم
همین باشد.