متن پدر

✍️هدی احمدی

پدرم
برای از تو نوشتن
قلم به رقص در می‌آید
و واژه‌ ها
چون برگ‌ های پاییزی
زیر پایم خش‌ خش می‌کنند.

تو را نمی‌شود نوشت
با این الفبای معمولی.
تو را باید سرود
چون یک حماسه‌ی باستانی
چون یک نیایشِ پنهان.

در چشمانت
تاریخ یک سرزمین خفته...

✍️ هدی احمدی

"مرد امروز"

از مرد امروز که از درد "پدر بودن" شکسته است می‌نویسم.
از دردی که ریشه در شرمندگی دارد. شرمندگی از دست‌ هایی که خالی‌ تر از آن بودند که بتوانند آسمان را برای کسی قرض بگیرند. از مردی که ستون خانه بود، اما ترک‌ هایش...

روز مرد آمد و دستم به دعایی بالاست
جای خالیِ تو امروز، چه بی‌حد پیداست

قامتت کو که به دیواره‌ی آن تکیه کنم؟
شأنه‌ات کو که در این بی‌کسی‌ام گریه کنم؟

یاد تو در رگ این ثانیه‌ها جاری باد
نام تو تا به ابد، عزت و بیداری باد

«دستانم به...

شعر هایکو

قلم به نام پدر
حدیث ساقی و مـِی کن
به نام آنکه با شانه‌های
زخمی و دستان پینه بسته
بارِ سال‌ها را بی صدا
تا انتهای تحمل بر دوش کشید

بر دست‌هایش
نقشه‌ی رنج‌ کشیده بودند
خط به خط
از کار از صبر از نانی
که همیشه نصفش...

پدرم به تنهایی یک لشکر بود
چامک

✍🏼دوستت دارم
حتی حالا،،
حتی وقتی فاصله
بین مان نام های مختلف دارد:
قبر، خاک، آسمان، سکوت

دوستت دارم و این عشق
هیچ راهی برای رسیدن ندارد
جز دور زدنِ مدامِ دلتنگی.

باغچه، خانه مان هنوز همان
تک‌درخت تاک پیررا نگه داشته
انگار...

دخترم، پدران هم گاهی زبانِ عشق را گم می‌کنند.
آن وقت، مهربانی را با چهره‌ی خسته نشان می‌دهند.
اما تو فراموش نکن:
او هنوز همان کسی است که باران را بهانه می‌کرد تا چترش را بالای سر تو بگیرد.

روزها می‌گذرند و او کم‌حرف‌تر می‌شود،
اما در سکوتش یک دنیا...

عاشقانه‌تر بنگریم:
می‌توان
جریان نبض زندگانی را
در دستان پینه‌بسته‌ی پدر
در سینه‌ی صاف مادر
و در نگاه‌های بی‌گناه کودکان شهر
با آبیِ چشمانی عاشقانه
و سبزیِ نگاهی ژرف
به تماشا نشست...

ای کاش
می شد قایقی از برگ های افرا ساخت
و به آن سوی فصل ها رفت
به بهارانی که تو در آن نفس می کشیدی
به زمستانی که دست هایت
گرمای وجودم را تضمین میکرد

پدر...
پاییز آمد...
دست هایش پر از رنگ های غریب بود
رنگ های زیبا..
اما هیچ کدام.
شبیه رنگ رخسارت نبود.
طلوعی که از چشمانت تلألو می کرد را حتی آسمان پاییز ندارد .

سایه‌ات اما هست

پدر...
من در این شهر بزرگ
تنها و تنها راه می‌روم
اما انگار دستت
هنوز بر شانۀ من است
مانند بارانی سبک
که سنگینی‌اش سبک‌بارم می‌کند.


صدایت را می‌شنوم
از پشت قرن‌ها سکوت
از لابه‌لای برگ‌های تقویم کهنه
که باد ورق می‌زند...
می‌گویی:"قوی باش."
و من
در...

کفش‌هایم پر از خاک سفر است
و چشمانم پر از گرد غربت
اما وقتی آینه را نگاه میکنم
تصویر تو
روی آینه می‌ماند
یک حضور همیشگی.


رفتی...
اما مثل هوایی که نفس می‌کشم
مثل ضربان آرام قلبم
تو در تمام ذره‌های این وجود جاری‌ هستی
پدر...
نبودنت
به من یاد...

_ صندلیِ خالی، گوشه‌ی اتاق_

پدرم
همیشه روی صندلی می‌نشست،
به گوشه‌ای خیره،
بی‌آنکه چیزی بگوید.

من می‌پرسیدم:
به چی فکر می‌کنی؟
و او،
با صدایی آرام،
می‌گفت:
هیچی...

اما من می‌دانستم،
در آن "هیچی"،
تمام جهان جا گرفته بود:
دغدغه‌ی نان،
خاطره‌ی کودکی‌اش،
و شاید
دلتنگیِ پنهان برای من....

پدر دنیای صبر است وتحمل
بُوَد رویش گُلی برتر زِ هر گُل

همه دنیا برایم بی‌رُخ او
نمی‌ارزد به قدر خاک یک جُل

پدر

در سایه‌ی خاطره‌ها،
تو، بلندای کوه، در منی —
صدای چکش بر سنگِ بودنم.

رفتنت،
نه پایانِ تو بود،
که آغازِ باران بر بام دلم شد.

بوی خاک پس از باران،
صدای کفش‌ها در راه‌پله،
نور کجِ عصر بر قاب قدیمی —
همه هنوز،
تو را زمزمه می‌کنند.

پدر،...

نامه به پدر

پدر عزیزم،

سال‌ها گذشته، اما هنوز صدای قدم‌هایت در ذهنم زنده است. گاهی شب‌ها، بی‌دلیل بیدار می‌شوم، گمان می‌کنم صدای تو را شنیده‌ام — آن طنین آرام و مطمئنی که مرا به خواب آرام دعوت می‌کرد.

کودک بودم، و تو مثل درختی تنومند در کنارم ایستاده بودی....

پدر.....
درختِ من، به خوابِ خاک افتاده‌ای
بی‌برگ و بی‌صدا، ولی پر از آوازِ گذشته...

ریشه‌هایت هنوز در تپشِ خاک‌اند
و سایه‌ات روی خاطراتم کشیده شده است.

نامت را باد می‌خواند از گوشه‌های کوچه
و من هنوز با صدای تو دعا می‌کنم، بی‌آنکه لب باز کنم.

خاموش شدی، اما چراغِ...

ای پدر، ای سایه‌ی آرام جان
رفتی و ماند از تو یادِ جاودان

چون چراغی در شبِ تارم شدی
روشنی در خانه‌ی بی‌هم‌زبان

دست تو بویِ امید و مهر داشت
چشم تو آیینه‌ی روزِ نهان

بر دلم هر شب گذر داری هنوز
با نسیم خاطراتِ بی‌کران

خنده‌ات، تسکینِ هر اندوه...

رفتی، ولی هنوز نفس‌هایت اینجاست
در نبضِ عصر، در صدای برگ‌هاست

خاکِ دستانت هنوز بوی مهر می‌دهد
و نگاهت در آیینه‌ی شب پیداست

در نبودت، به هر سو که نظر کردم
نامت در نبضِ اشیاء پیدا بود و پیداست

هر سپیده، تویی که طلوع می‌کنی
در خیالِ من، آفتابِ بی‌فانوس...

بابای من!
کجایی که دلم بادکنک شده
پر از آرزو، پر از رنگ،
ولی گاهی خالی می‌شه از خنده‌هات...

یادته وقتایی که می‌ترسیدم؟
می‌گفتی: "من اینجام، نترس!"
حالا وقتایی که دلم می‌لرزه،
صدای اون جمله‌ت تو گوشم می‌رقصه.

تو رفتی،
اما عروسکام هنوز ازت قصه می‌گن،
و مداد رنگی‌هام،
تو...

اما از تو چه پنهان بابا!
من هرگاه دختری را غمگین دیدم؛
برایش تکیه گاهی چون تو را آرزو کردم.

.... برای التیام تن رنجور وطنش رفت.
با کوله باری از درد،پس از سال ها دوری آمد.
نتوانست بماند و بی هیچ گلایه و چشم داشتی رفت.....

روزی پدرم دستم را فشرد و گفت: «مرد باید محکم باشد.»
اما هیچ‌وقت نگفت وقتی خودش نباشد، این محکم بودن چه دردی دارد.

جهان
پس از تو
ادامه یافت
اما با لحن دیگری
لحنِ خستهٔ کلاغی بر سیم‌های برق
یا
نفسِ آخرِ فانوسی در باد.

و من،
میان این روزهای بی‌پناه،
در تبعیدِ بی‌تو،
آواره‌ام.

پدرم…
رفتی، اما هنوز
صدای نفس‌هایت در حاشیه‌ی شب می‌پیچد،
مانند بادی که پنجره را آهسته می‌لرزاند.

تو خورشیدی بودی
که گرمایت در خاطراتم باقی‌ست
حتی حالا که زمستان در دلِ جهان جاری‌ست.

دست‌هایت
نسیمی بودند در باغ خالی
برگ‌ها را نمی‌چیدی
اما زندگی را در خاک می‌کاشتی.

ای چراغِ...