متن حدیثه ملائی فر

و من جهان دوست نداشتنیِ این روزهایمان را نمی‌خواهم...
و من از تماشای رقاصیِ وقیحانه‌ی تاریکی در پیش چشمانِ خونینِ نور بیزارم...
و من از شنیدن صفیرِ دردناکِ مرگ  مفلوک و مجنونم...
و من جهان دوست نداشتنی این روزهایمان را نمی‌خواهم...
من از خفگیِ مکرر در اعماقِ نامتناهیِ اقیانوسی از...

تمام جهان را که بگردی،
دست آخر زیر تختِ سنگِ حیات،
کنار رودِ جاریِ زمان،
خودت را خواهی یافت؛
"کز کرده" به کنجی از درد،
"گریان" از رنجِ دردِ زخمِ تنت،
"چنبره زده" به دور جوانه‌ای خشکیده از امید،
و آخرین بازدم‌های بازمانده در سینه ات را
به دست رود...