یادگار تلخ

آنگاه که با دیگری در عیش و نوشی در خلوتت،! به یقین باور کن که همسفر تو نیز در خلوت شخص دگری مدهوش است!
هر چه کنی با تو می کنند!!

چو باران اشک ریختن، برای کسی که شکوفه های بهار دیگران را عطر آگین می کند جهالت است و حماقت

مرد آفریده شدن در این دیار که در آن زندگی می کنیم تلخ ترین سرنوشت را رقم می زند
پا به دیاری می گذاری که در آن آنقدر شرمنده خواهی شد که هر روز بر لحظه تولدت لعنت می فرستی
شرمندگی یک پدر، سرطانی ست که درمانش فقط مرگ است؟

اگر انگشت اشاره به سمت تو نشانه رفت
اینکه تمجید تو گوید یا بی آبروی ات !
ماحصل هر آنچه هست که خود رقم زدی
انتخاب با خود توست !

تا پدر بود ندیدیمش
چون بهشت فرش زیر پای مادر بود
تا خود پدر شدیم کوه درد شدیم
چه سود، رخت سفید سفر بر تن کرده بود
از عرش تا فرش
از فردوس تا جنت
همه اش فدای یک دقیقه آسایش دستان پدر

تنها مردی که در او نیرنگ و ریا نیست پدر است
تنها زن که نگاهش بی ریاست مادر