قهوهایست رنگِ چشمِ روشنش
گرم و عمیق، مثل آغوشِ دلش
مویِ زیبایش رها در باد و نور
میدرخشد ساده، بیادعا و غرور
لبهای نازک، خندهای کمصدا
میبرد دل را، آرام و بیریا
جذاب و محکم، مثل کوهِ بیگزند
تکیهگاهِ لحظههای سخت و بلند
نئونِ من، نورِ شبهایِ تار
میدرخشد حتی...