متن حسن مرادی

در خزانی که پُراز خاطره هاست،
حیف شد پنجره ی ماه،نخندید به صبح
حیف شد کوچه در انکار صدا خوابیده ست..
پشتِ دیوار سکوت..
لب تنهایی یک باغچه ی بارانی..
ومن احساس تورا پَر زده ام
وقتی از فاصله ها پرسیدی..
آه باران، باران...
کودکی هایم کو؟!
نکند پنجره ی...

ترک ما کردی ولی با هر که هستی یار باش
مثل من هرگز نکن، با او کمی دلدار باش