متن عرش کبریا

دیدی ای دل، خنده‌ها تزویر بود
آنچه می‌دیدی همه تصویر بود

دیدی آخر، عشق را کشتند باز؟
ماند از آن، مشتی آوازِ و ساز

دیدی این آیینه ها زنگار داشت؟
هر که می‌خندید، صد آزار داشت

دیدی از آیینه ها ترسیده‌اند؟
با حقیقت سال‌ها جنگیده‌اند

دیدی آخر، هر که آیینه...

____
جهان آرام می‌گیرد
در آن هنگام کز دستانِ خاموشت
نوای ساز می‌آید
نوایی آسمانی که
به نسیان می‌بَرَد هر بار، روحم را
ز شبنم، چشم می‌یابد دلم در جستجوی خویش
میانِ خاطراتِ گم‌شده از مبدإِ والای آغازین
از آن وقتی که «انسان» بست پیمان با خدای خویش
و تقدیرش...