متن علی مظفر

در کوچه‌ی ما شبی قدم زد باران
بر پنجره‌های بسته هم زد باران

آهسته شنید مرد غمگینی گفت
بدجور قرار را به‌هم زد، باران

آیینه ی دل بدون او، لک می شد
ایمان و یقین موافق شک می شد

در روی زمین اگر نبودی «دختر»
در کلّ جهان یتیم عروسک می شد