مقابلِ آینهای ایستادهام که حافظهاش را از دست داده است؛
تصویری که در جیوه میلرزد،
مردی است که صبحها پیراهنِ «کارمند بودن» را اتو میکند،
ظهرها در استکانِ چایِ «یک دوست»، تلخیِ مصلحت میریزد
و شبها، «همسری» است که روی کُندهیِ خستگی، آرام تبر میخورد.
اما من...
من آن حفرهیِ...
