متن نوشته های سپهر عسگری

🔰«ستونِ مهره‌هایِ چوبی در غبار»🔰


اینجا انحنایِ نشستن است؛
جغرافیایِ صبوری که در بافتِ چوب، فسیل شده...
من، این ستونِ فقراتِ به زمین دوخته شده،
سالیانِ سال است که به سنگینیِ «تردید» عادت کرده‌ام.
ببین...
این لکه‌هایِ خاکستری، از پیریِ چوب نیست؛
ردِّ سایه‌هایی است که نشستند،
هزار سالِ تمام...

مقابلِ آینه‌ای ایستاده‌ام که حافظه‌اش را از دست داده است؛
تصویری که در جیوه می‌لرزد،
مردی است که صبح‌ها پیراهنِ «کارمند بودن» را اتو می‌کند،
ظهرها در استکانِ چایِ «یک دوست»، تلخیِ مصلحت می‌ریزد
و شب‌ها، «همسری» است که روی کُنده‌یِ خستگی، آرام تبر می‌خورد.
اما من...
من آن حفره‌یِ...