دل تشنه شد و در تو گمان برد که آبست! بیچاره ندانست فریبنده سرابست! بسیار کسان را که خمار از تو برانده است! این خون که به لبهای تو همرنگ شرابست! افسوس که از تلخی دشنام جدا نیست! در جام لبان تو اگر باده نابست! لب را چه کنی خسته...
بلای عشق را جز عاشق شیدا نمی داند به دریا رفته می داند مصیبت های توفان را
تنی آلوده ی درد و دلی لبریز غم دارم ز اسباب پریشانی ترا ای عشق کم دارم
خاموشی آن چشم سخنگوی ، جواب است
ماه با آن همه زیبایی و نور افشانی کی فریبنده تر از روی فریبای تو بود
