در میانهی خیابانی
که تاریخ را با کفشهایش لگد کردهاند
برادرم ایستاده است
با مشتهایی پر از سؤال
و جیبهایی سوراخ
که از آنها گلوله میچکد.
هیچ پرچمی
به اندازهی کفنها راست نمیایستد
و هیچ سرودی
به اندازهی گریهی مادران دقیق نیست.
ما
به دو نیمهی خسته تقسیم شدهایم
که...
