در میانهی خیابانی که تاریخ را با کفشهایش لگد کردهاند برادرم ایستاده است با مشتهایی پر از سؤال و جیبهایی سوراخ که از آنها گلوله میچکد. هیچ پرچمی به اندازهی کفنها راست نمیایستد و هیچ سرودی به اندازهی گریهی مادران دقیق نیست. ما به دو نیمهی خسته تقسیم شدهایم که...