متن زینب شهریاری

از سپیده دم صبح امروز
تا تاریکی شبِ فردا
اشک میریزم
از امروز به گذشته می‌دوم
به دقیقه ها قبل
ساعت ها
روز ها و سال ها
از امشب به ده سال گذشته میپرم
و کسی که آن شب مرا رنجانده را به خاطر می‌آورم و اشک میریزم
چه حافظه...

از من قلبی می‌ماند که
تو را دوست دارد
و ذهنی که همواره به تو فکر میکند...

از من عشقی میماند که
دیده نشده است!
و لبخندی می‌ماند که به روی تو؛
پاشیده نشده است...

از من جهانی می‌ماند که
بدون تو تار و غبار آلود است و
چشمی میماند...

باران که می‌بارد مرا یاد تو می‌اندازد
برف که می‌آید
باد که می‌وزد
برگ که می‌افتد...