به روی ساغر چشمش خطی مورب داشت دو جام جای دو چشم از نگه لبالب داشت بدیع مثل ژکوند از دریچۀ لبخند هزار موزه هنر بر کتیبۀ لب داشت نه، آن حریرِ به دوشش نشسته زلف نبود به روی شانۀ خود آبشاری از شب داشت چنان ز هُرم تنش سوخت...
بندی به پای دارم و باری گران به دوش در حیرتم که شُهره به بی بند و باری ام
همه رنگها عوض شدهاند، تو ولی در اتاق بیرنگی سفرهای ساده نذر مهمان کن، عشق را هم به جای نان بگذار
