متن نوشته های فاتح

آدم‌هاى نصفه،

مثل سایه‌اند؛

در روشنى می‌آیند،

در تاریکی می‌گریزند.

من دلم کسی را می‌خواهد

که همه باشد،

نه گاهى لبخند،

نه وقتِ فراغت،

بلکه همیشه —

مثل نفس،

بی‌اجازه،

اما لازم.

در این دنیا، ما عمر خود را وقفِ چیزهایی می‌کنیم که هیچ‌گاه ماندگار نیستند؛ ما برای "هیچ"، "همه چیز" را از دست می‌دهیم و گاهی دیر متوجه می‌شویم که تمامِ آنچه برایش دویدیم، جز سرابی بیش نبوده است. این است چرخهٔ پوچیِ انسان در برابر وسعتِ بی‌انتهایِ هستی.

کاش زودتر می‌فهمیدیم

که دنیا هیچ است

و این هیچ

ارزشِ هیچ کاری را نداشت

چه پوچ است این دنیا

و ما چقدر دویدیم

برای هیچ!