بارها و بارها خودت را به دیوانگی زدی که درد وعذاب وجدانت آرام و بی قراری هایت پاک شود کاش این چنین نبود پشت حرفهای ناگفته من ،سکوتی خاکستری حکم فرماست چه صبری دارم ،که اقیانوس اطلسی حرفهایم ،تیر وتار و تاریکی مطلق وجودم را تسخیر نموده است تو میدانی...
