طنین پر سکوت

تا ابد برای من ساز غم پاییز زنید
بعد آن هم جامعه بر تن کنید
رنگ آن را نتوانید خلق کرد
بی خودی آواره ی برگ درختان نشوید
عروسی زمستان و غم پاییز کافیست
خواب پاییزی و یار بهاری کافیست
بی خودی قند قهوه ی دنیا نشوید

«طلوعِ دوباره»

شادی پس از آن تاریکیِ سرد می‌آید،

لبخند پس از غرور، در پی‌گرد می‌آید.

سبزه می‌روید، پر از شور و بی‌پروایی،

نقش بر بومِ جان، پس از سیل می‌آید.

قاصدک در میانِ باران می‌رقصد،

باد در گوشِ دشت، زمزمه‌یِ “هی” می‌آید.

شعله‌یِ وهمِ آن شبِ بی‌آسمان مرد،

عطرِ...