ری

پسرک عاشق دریا بود
ولی از خانه تا ساحل هزاران متر،دوری بود
میدوید هر روز
زیرا که به یاد ناخدایی در تلاطم بود
می‌گریست و می سرود از تار موهایی چو قاصد در میان آسمانی
غزل عشق،نغمه ی درد
چراکه پدر آنجا بود

صدایش را شنیدم
از میان تکه دُر می‌روید انگار
چون شکوفه پرتقالی نرم و بی جان
درد دارد،ولیکن عاجزم از بخشش یار

همچون پروانه ای گلگون، در میان دشت مروارید و باد رقصان در میان درختان صنوبر،زیبایی را می جستم ولی نمی‌دانستم که او،مرا میبیند.