شعر کوتاه غمگین عاشقانه

هزار بار فرو می‌ریزم
در تقاطعِ این خیابانِ سرد؛
هر رهگذری که تنها شباهتی دارد،
تیرِ خلاص است
بر قلبی که هنوز
در هوایِ تو می‌تپد.

وقتی که نیستی!
به چه بهانه‌ای
به سر کوچه بیایم؟!

غمگین‌ترین کنج جهان شد،
وقتی که تو ترکش کردی...
خانه‌!

صدایش را شنیدم
از میان تکه دُر می‌روید انگار
چون شکوفه پرتقالی نرم و بی جان
درد دارد،ولیکن عاجزم از بخشش یار

ثانیه هایِ بی تو بودن
حبس در رویآ
مرگ با من میرقصد.