وقتی که نیستی! به چه بهانهای به سر کوچه بیایم؟!
غمگینترین کنج جهان شد، وقتی که تو ترکش کردی... خانه!
صدایش را شنیدم از میان تکه دُر میروید انگار چون شکوفه پرتقالی نرم و بی جان درد دارد،ولیکن عاجزم از بخشش یار
ثانیه هایِ بی تو بودن حبس در رویآ مرگ با من میرقصد.
