شعر کوتاه عاشقانه

ساعتِ دیواریِ اتاقم
از مرزِ انتظار گذشته است.
تو بیا
تا زندگی را
از علافی بیرون بکشیم.

عشق یعنی
یک نفس مانده به دویدن
و کویر را
بهار دیدن…

ساحل‌های آرامشم،
التیام زخم‌هایم ـ
فقط لبخند تو!

تو در را بر رویم می‌گشایی،
بازگشت از سفر ـ
چه رویای شیرینی!

خورشید از چشمانم طلوع می‌کند،
آباد است دل ـ
نور عشق!

همه را صِفر می‌کند،
غم‌های روزگار ـ
بوسه‌های تو!

منتظر شب‌های با تو بودنم،
گل‌باران بوسه است ـ
در وعده‌گاه!

بازویت را بالشتم کن،
سینه‌ات را گلدان ـ
برای دستانم!

شاعری غمگسارم،
به سینه‌ات بخوابانم ـ
تا غربت نربایدم!

تو در کنارم باشی،
اردیبهشت ماه است ـ
هر روز عمرم!

در باغ سینه‌ی تو،
دست خسته نمی‌شود ـ
از چیدن سیب!

چیزی ندارم،
به‌جز عشقت ـ
مردی ثروتمندم!

دلم لبریز است،
از عشق تو ـ
گاه‌ به گاه از آن بردار!

زیباترین عیدی تو،
برای من ـ
گز و انگبینِ بوسه‌هایت است!

از وقتی که به دلم پا گذاشتی، 
فرصت همنشینی با گل‌ها را، 
نیافته‌ام.

تو... 
در هر جایی که باشی، 
من اینجا هستم 
که خیلی خوب در هوایت می‌میرم!

همه چیز
برای تو مجانی‌ست!
نوشته‌ای بر دروازه‌ی
«دل من».

وزن و آرایه‌ای!
کفایت می‌کنی،
برای سرودن
هر شعر و قصیده.

سیاه‌بخت‌ترین خانه‌خرابم
با گوشه چشمی هم
قلبم می‌شکند!

جهان هرچه دارد، جمله است؛
تو اما
شعرِ منی

می‌دانم این جهان پر از واژه هایی است
که می توانند شعر شوند؛
اما کاش میان تمام شعر های نا‌تمام،
تو،شعر کامل من باشی.

کولی‌ام!
که هر کجا چادرم را بر پا می‌کنم.
آغوش تو
وطن من است.

در کوچه‌مان
دروازه‌ی آبی خانه‌ای
دلم را می‌لرزاند.

تو تمام دنیای منی،
و ساکن این دنیا،
تنها یک نفر است...