توهم کلاغ
قطار، آرام و بیصدا،
چون قلمِ استاد خوشنویس بر سپیدهی روزگار،
زیر نورِ لرزانِ چراغهای واگن،
در دلِ تاریکیِ جنگل،
ردِ واژهها را
به یادگار میگذارد و میگذرد.
اما در انتهای این حرکت،
مسافرانِ سفر نرفته،
در سکوتِ تاریکِ اتاق،
هر روز،
چون کلاغی در آینه،
پرهای خود...
