متن اشعار مهدی غلامعلی شاهی

ابرِ آشوبم، اگر باران ببارد یا نبارد
آتش‌ام در جان، چه سوزد، یا نسوزد، یا نبارد

باد می‌رقصد به شوق شاخه‌های بی‌پناهی
شاخه اما خشک‌لب، گر برگ ریزد یا نبارد

چشم در چشمم، ولی آیینه‌ام بی‌نور مانده
ماه اگر بر شیشه‌ی شب هم بتابد، یا نبارد

سایه‌ام در خاک می‌جوشد،...

سرو سرمست سحر، سایه‌زن صحرا شدی
سبزپوش از رنگ باد، آینه‌ی دریا شدی

شعله در شوق تو شد شعری از انگار و وهم
شور در چشمان من، شعله‌ی معنا شدی

صوت صافی در نسیم، سوره‌ی سرخ سکوت
سطر در سطر دلم، زمزمه‌ی یکتا شدی

رعد را رمزی زدی در ریشه‌ی...

چشم من در خواب شب، پیمانه‌ی اشک است و آه،
می‌کشد در باده‌زاران، دامن خویش از گناه

ماه با آیینه‌ی دل، راز شب را گفته است،
می‌تپد در سینه‌ی من، نغمه‌ی خاموش ماه

برف بر دوش چنار افتاده چون پیرهنی،
می‌نشیند بر سرم اندوه بی‌پایانِ راه

مرغ جانم بسته در...