متن قصاب کاشانی

با صبر ساختم به وفا می‌برم پناه
مردم ز درد او به دوا می‌برم پناه

شاید که خضر ره بنماید به من رهی
گم گشته‌ام به راهنما می‌برم پناه

شد چار موجه کشتیم از دست سعی تو
ای ناخدا برو به خدا می‌برم پناه

عاقل نیم که صبر به فریاد...

خوش گلشنی است حیف که گلچین روزگار

فرصت نمی دهد که تماشا کند کسی

عمر عزیز خود منما صرف ناکسان

دندان چو در دهان نَبُوَد ، خنده بدنماست

دکّان بی متاع چرا وا کند کسی؟

به مژگانش دلم سرگرم بازی گشته می ترسم

ز بی پروایی طفلی که با خنجر کند بازی

در تبسّم گفت زیرِ لب که: قربانم شَوی

آخر آن مَه داد دشنامی که من می خواستم