متن مهدی رحیمی

خواب دیدم
مثل فرشتگان پرو بال داری،
خوش به حال تو
اما من پروبال شکسته ام،بی تو
وای به حال من
دیدم که از دنیای جاوید خوشحالی
خوش به حال تو
من از دنیای فانی بیزارم، بی تو
وای به حال من
دیدم که بر بال فرشتگان نماز می خوانی...

چرا این خانه اینهمه تاریک است
چرا شیشه های پنجره روشنایی روز را عبور نمی دهند
چرا دلم دیگر شادی را درک نمیکند
تو بهتر از همه می دانی که درد من نبودن توست

بانوی دنیایَم ، شب هایَم آرام میگیرند وقتی
پیراهنِ چهارخانه ی تنِ تو ، خانه قلبم میشود

و از آن روز که با عشق تو جوشید دلم
بودنت خوب ترین حادثه ی دنیا شد!

دستی به هوا رفت و دو پیمانه به هم خورد

در لحظه می نظم دو تا شانه به هم خورد 

حق می دهم به آب اگر جزر و مد کند
بعداز تو کم کسی ست که یکتا پرست ماند

هرآدمی ز رفتن خود ردّ پا گذاشت
اما چرا ز رفتن تو ردّ دست ماند ؟