ستون مهره های چوبی در غبار...

🔰«ستونِ مهره‌هایِ چوبی در غبار»🔰


اینجا انحنایِ نشستن است؛
جغرافیایِ صبوری که در بافتِ چوب، فسیل شده...
من، این ستونِ فقراتِ به زمین دوخته شده،
سالیانِ سال است که به سنگینیِ «تردید» عادت کرده‌ام.
ببین...
این لکه‌هایِ خاکستری، از پیریِ چوب نیست؛
ردِّ سایه‌هایی است که نشستند،
هزار سالِ تمام حرف نزدند،
و وقتی بلند شدند، نیمی از کالبدِ خویش را اینجا جا گذاشتند.
من تکیه‌گاهِ نقش‌هایی هستم که هر صبح در ایستگاه‌های اتوبوس، پیاده می‌شوند:
لباسی که درونش، «هیچ‌کس» است؛
پیراهنی اتوکشیده که دارد در خودش غرق می‌شود
و دست‌هایی که از فرطِ سنگینیِ "منصب"، در جیب‌ها کز کرده‌اند.
آن‌ها می‌آیند، می‌نشینند
و سنگینیِ تمامِ پیوندهایِ ناعادلانه‌یِ جهان را رویِ تیره‌هایِ من می‌اندازند؛
و من... در سکوت، آناتومیِ غیابشان را حفظ می‌کنم.
ساکنانِ این پارک، زندگانی هستند که مثلِ یک لخته‌یِ خون در گلوگاهِ ساعت گیر کرده‌اند.
نه از فردا حرفی می‌ماند،
نه از دیروز، نوری درز می‌کند.
هر که رویِ من نشست،
چنان غلیظ در خویش فرو رفت
که صندلی، به جای آن‌که مامنِ تن باشد،
مزارِ آن «منِ واقعی» شد
که پشتِ خنده هایِ فرمایشی، خودکشی کرده بود.
ایمان بیاور...
هویتِ ما، در چوبی بودنِ من
یا در گوشتی بودنِ تو نیست؛
در "وقفه"ای است که میانِ دو رفتن، رویِ این زمین تجربه می‌کنیم.
باد که می‌وزد،
بویِ باران نمی‌آید؛
بویِ حرف‌هایی می‌آید که لایِ پوسته‌هایِ خشکِ من، ته‌نشین شده‌اند.
بیا و به سطرِ آخرِ این انزوا نگاه کن...
جایی که برف، دیگر نه برایِ پاکی،
که برایِ "پوشاندنِ خطایِ خلقت" می‌بارد.
من اینجا، زیرِ هجومِ ساکتِ برگ‌ها،
مانده‌ام تا شهادت بدهم:
آدمی، تکه‌ی جاویدی از غبار است
که هر چقدر سنگین‌تر رویِ این زمین بنشیند،
زودتر از ذهنِ آینه‌ها پاک می‌شود.
سکوت کن...
و بگذار این "نیستیِ باشکوه" در بافتِ استخوان‌هایت ریشه دواند.
این صندلی، دیگر برای نشستن نیست؛
مرزیست سنگی میانِ جهانی که می‌پوسد
و جهانی که هرگز، بیدار نخواهد شد.