متن هه لو شهید جعفر

هرگاه که لب‌های تو از هم باز می‌شوند
جنگلی پر از پروانه
از آن بیرون می‌زند
و زخم‌هایم گل می‌شوند و
پروانه‌های عالم بر آن‌ها می‌نشینند.
هرگاه که تو نفس می‌کشی
عطر خاک متغیر می‌شود
و تمام شب‌ها، سپیده‌دمان می‌شود.
هرگاه که تو سکوت اختیار می‌کنی،
قلب زندگی، تکه تکه...

من و وطن چنان از هم جدا شده‌ایم
که هیچ راهی ما را به هم نمی‌رساند.
سرانجام این قربت،
تنهایی پر از تنهایی‌ست!
سفری بی‌بازگشت است!
غربتی بسیار غریبانه‌ است!
انسانی، دل از سینه دریده است،
که هرگز به زادگاهش بر نخواهد گشت...
هرچه در گذشته در خواب‌هایمان دیدیم،
اکنون...

سخنی در جانم هست
که در هیچ دفتر و کتابی جای نمی‌شود
و در هیچ گفت‌وگویی نیز بیان نمی‌شود
این درد دلم را
تنها،
با گریه و زاری‌ی بسیار طولانی پایان دهم...
با سکوت متولد می‌شود
و با دلتنگی، پا می‌گیرد.
و با مرگم، شعری ناتمام می‌شود.