زانا کوردستانی

چوون خەم و پەژارە
وڵاتمی داگیرکرد
دەسوری داکوو
دڵخۆشیان خەسان.
◇
در این سرزمین
غم حاکم که شد،
فرمود که شادی را
اَخته کنند...

لە دووری تۆ
کراسەکەم
تیتۆڵیکە سپی
سێ پەلە،
پێچراو بە دوراندوری جەنازەم.
◇
دور از تو
پیراهنم
پارچه‌ای‌ست سفید
سه‌ تکه،
پیچده بر جنازه‌ام...

ئەمە مەراقی منه،
گەشەوبوونی من دەس پێ دەکات
خونچەکانی
مەرگ و نەبوون دەم دانەوە ئەبێت.
◇
این اندوه من‌ست،
روییدنم که آغاز می‌شود
غنچه‌های
مرگ و نیستی دم وا خواهند کرد.

بر روی شاخه‌ی درخت سیبی بودیم، 
قضا و قدر شکستش- 
تا به زمین دنبالت آمدم.

آنجا طنابی به گردن و، 
اینجا رد طنابی - 
بر گردن گلی‌ست.

همراه هم،
بسته به طنابی
همسفر شدیم-
او رفت و من به ماندم.

در جمع نابینایانم، 
بینای بصیری، 
مرا به منزلگاه یار برساند.

تو... 
در هر جایی که باشی، 
من اینجا هستم 
که خیلی خوب در هوایت می‌میرم!

آن چشمی را که
نذر زیارات تو کرده بودم-
چشم راستم بود!

پنجره کوچک زندان، 
بافه‌ای از آزادی را داخل کرد-
روشنایی ماه!

همه چیز
برای تو مجانی‌ست!
نوشته‌ای بر دروازه‌ی
«دل من».

وزن و آرایه‌ای!
کفایت می‌کنی،
برای سرودن
هر شعر و قصیده.

از قیامت، 
هراسی ندارم.
عشقت نهان است 
در پرونده‌ام.

آسمانی پر از ستاره‌ام، 
اما تو را کم دارد
ای گلاویژ پنهان من!.



شاعر: روناک آلتون
مترجم: زانا کوردستانی

ای آسمان آبی
مهلتم می‌دهی
در زیر سایه‌سار مهر و محبتت
لختی
در کوچه‌پس‌کوچه‌های خوشبختی
قدم بزنم؟!

سیر از زندگی‌ام!
می‌توانید
از جوانی باقی ماندم 
بپرسید.

برای سفر به دستان مادرم 
تنها بالی  
مرا بس است...!!

اکنون هم دیر نشده، 
از آن گناهی که آلوده‌اش شده‌ام--
[نوشتن نام تو]
دست بکشم...
«توبه» 
نه یک بار...! 
که مادربزرگم می‌گفت، 
(صد گناه و یک توبه).

من که خواب ندارم
تا تعبیرش کنی...
تو بنگر که چه وقت می‌میرم؟
ای فالگیر!

تیغه‌ای دو لبه تیزم! 
هر طرف را که بگیری، 
زخمی خواهی شد.

بیا! 
تا با خط کوفی در دفتر کُردی بنویسیم 
آزاد و نسرین خواهر و برادر نباشند 
غصه نخور، 
کسی دیگر کُردی نمی‌خواند!

بیا! 
تا بر روی تابلوی حاشیه شهر بنویسیم 
عشق هرگز به خوشی پایان نمی‌یابد 
غصه نخور، 
کسی دیگر برای یک استراحت کوتاه هم
در حاشیه‌ی شهر توقف نمی‌کند...

داستان زندگی‌ام را
برای ماه بازگو کردم،
صورتم را نورافشانی کرد!

[مناجات]
شادیِ دل‌ ناآرامم را مخدوش نکنید،
بگذارید این رنج و بدبختی،
نفسم را به تنگ بیاورد...
زمینِ تشنه و بی‌آبم را به ویرانی نکشید،
تا که عصای آرام نگرفته‌ام،
دل‌های آسیب‌دیده را بیشتر نشکند...
آرامشِ لرزانم را بر هم نزنید،
مگذارید کابوس‌ها و سایه‌های سیاه،
روحم را به سوی...

در گلویم،
احساساتی منگ و گنگ تلنبار شده است
که اگر نفس‌هایم
پیش از من به سخن درآیند
دیوارهای قلبم فرو خواهند ریخت
و رازهای درونم را برملا خواهند کرد.