توهم کلاغ قطار، آرام و بیصدا، چون قلمِ استاد خوشنویس بر سپیدهی روزگار، زیر نورِ لرزانِ چراغهای واگن، در دلِ تاریکیِ جنگل، ردِ واژهها را به یادگار میگذارد و میگذرد. اما در انتهای این حرکت، مسافرانِ سفر نرفته، در سکوتِ تاریکِ اتاق، هر روز، چون کلاغی در آینه، پرهای خود...