متن نوشته های رضا کهنسال آشتیانی

من حاصلِ سالیانِ دراز زیستن،
در، پس، دردهای بی‌کرانم؛
تجلیِ یک “حقیقتِ تلخ”.
که هیچ قصه‌پردازی، توانِ بازگوییِ شکوهِ رنج‌هایش را ندارد.
بواسطه زخمهایم ، دیگر نفس‌هایم به شماره افتاده ...
ای زندگی تو لحظه به لحظه ،شاهد این رنج بودی !
پس راویِ حقیقت پنهانش باش...
و پس از...

آنگاه که عشق را در غبارِ آن سالیان گم کردم،

تنها یک چیز باقی ماند:

تمامِ عمر، برای پرداختنِ کفاره‌یِ آن ،
بی‌خبری…

دیروز فرزندی جان داد و مادری جان کَند.

وامروز به چشم خود دیدم آسمان گِریست به استقامت کسی که سالها به دردهایش فقط نگریست.

وخداوند عجب پیامی داد:

به وقت مُشایعت تابوتش وزمان رَجعت پیکرش

فرمود:

“نزیسته هایش بسیار پُر بارتَر از زیسته هایتان بود.”

حکایت از همان سفره کوچک آغاز شد
پدر دانست که فرزندانش نیز رعیت وفقیر خواهند ماند?!?

پس نان، گندمِ ، دختر شد.
و آبی دریای،چشمان پسر، آب.
او خود، نیز ،جز مشتی جو نداشت
در میان موهای گندمی‌اش…

اما ، مادر...
تمام بهانه زندگی‌اش شد
دختری به نام «گندم»
پسری...

کتاب زندگی پر از سروده های عجیب است...
گاه بین دعوای دومصرع ، بیت راه کج کرده و می رود!؟
و گاه حتی هم نشینی دومصرع یک بیت نمی شود!؟
آنگاه شاعر ، بی مصرع وبیت ،خود غزلی برای خداحافظی میشود ...