حکایت از همان سفره کوچک آغاز شد پدر دانست که فرزندانش نیز رعیت وفقیر خواهند ماند?!? پس نان، گندمِ ، دختر شد. و آبی دریای،چشمان پسر، آب. او خود، نیز ،جز مشتی جو نداشت در میان موهای گندمیاش… اما ، مادر... تمام بهانه زندگیاش شد دختری به نام «گندم» پسری...
کتاب زندگی پر از سروده های عجیب است... گاه بین دعوای دومصرع ، بیت راه کج کرده و می رود!؟ و گاه حتی هم نشینی دومصرع یک بیت نمی شود!؟ آنگاه شاعر ، بی مصرع وبیت ،خود غزلی برای خداحافظی میشود ...
