متن نوشته های رضا کهنسال آشتیانی

از گور برخواسته بود؛ به گمانم دوباره فریب خورده بود و دهانش، هم ، بوی میوه درخت ممنوعه می‌داد.
گفت : نمی‌دانم جهنمِ این دنیا چه دارد که بهشت را دوباره رها کرده است؟!
فرمان داد : بیاوریدش ببینم؛ این بار عشق با چه ترفندی می‌خواهد او را از چنگال...

من حاصلِ سالیانِ دراز زیستن،
در، پس، دردهای بی‌کرانم؛
تجلیِ یک “حقیقتِ تلخ”.
که هیچ قصه‌پردازی، توانِ بازگوییِ شکوهِ رنج‌هایش را ندارد.
بواسطه زخمهایم ، دیگر نفس‌هایم به شماره افتاده ...
ای زندگی تو لحظه به لحظه ،شاهد این رنج بودی !
پس راویِ حقیقت پنهانش باش...
و پس از...

آنگاه که عشق را در غبارِ آن سالیان گم کردم،

تنها یک چیز باقی ماند:

تمامِ عمر، برای پرداختنِ کفاره‌یِ آن ،
بی‌خبری…

دیروز فرزندی جان داد و مادری جان کَند.

وامروز به چشم خود دیدم آسمان گِریست به استقامت کسی که سالها به دردهایش فقط نگریست.

وخداوند عجب پیامی داد:

به وقت مُشایعت تابوتش وزمان رَجعت پیکرش

فرمود:

“نزیسته هایش بسیار پُر بارتَر از زیسته هایتان بود.”

حکایت از همان سفره کوچک آغاز شد
پدر دانست که فرزندانش نیز رعیت وفقیر خواهند ماند?!?

پس نان، گندمِ ، دختر شد.
و آبی دریای،چشمان پسر، آب.
او خود، نیز ،جز مشتی جو نداشت
در میان موهای گندمی‌اش…

اما ، مادر...
تمام بهانه زندگی‌اش شد
دختری به نام «گندم»
پسری...

کتاب زندگی پر از سروده های عجیب است...
گاه بین دعوای دومصرع ، بیت راه کج کرده و می رود!؟
و گاه حتی هم نشینی دومصرع یک بیت نمی شود!؟
آنگاه شاعر ، بی مصرع وبیت ،خود غزلی برای خداحافظی میشود ...