ممنونم، منم در آینهی روزهای خسته، نامی کوچک، اما پر از تپشِ سپاس. منم، که در سایهی هر غروب، به روشنایِ هر طلوع، دست میگذارم بر شانهی جهان و میگویم: ممنونم از بودن، از رفتن، از آمدن. ممنونم، منم که در سکوتِ شب، صدایم را به ستارهها میسپارم، تا بدانند...