متن اشعار امین غلامی

گفتـــ مگر بالاتر از سیـاهـی رنگــی دگــر هستـــ،،،
گفتـــم آری، سپیـــدی مــوهایــم در فراقتــــ...

به سیــه زلفــ پریشان و سیــه چشـــم خمــار تـــو قســـم.
کــه فــــراق تـــو مــــرا مـــوی سیپــدم داده...

بالاتر از سیاهی، سپیدیِ موهای سر ماست.
که در فـــراقتــــ سپیــــد شــده انـــــد...

کــــاش سهـــــمم از ایـــن همــــه دنیـــــا,
تنهـــا و تنهـــا آغـــوش او بــود و تمـــام.

کـــاش میشــد لابه لای این همه حسرت هـــا،
اندکــــی آغوش هــــم سهــــم دل مــا بشــــود.

آن مـــن بـــود.
ولی افسوس مــــن آن او نبـــودمــ ....

آن مـــن بـــود.
ولی افسوس مــــن آن او نبـــودمــ ....

زنــــده بــاد آنـــی را کـــه،
با نبــودش هر لحظه مــــرگ به ما نزدیکـــ تر میشود...

بــــدجور به ســــرم هــــوار شــدن خاطره هایتـــ...

نیستــی ببینـــی،
چگـونــه خــاطــراتتــ بـر ســرم هـــوار شـدن.

کلافــــه یعنی مـــــن،
که گم کرده ام رد پای چشمانت را در خاطراتم.

خوشـــا صبحـــی..،
که در آغــوش تـــو چشمــم شـــود بــاز.

هر آنچه را که وصــل تـــو در آن باشد،
به جــــان خــود خــریـــدارم...

تا لبــــ گشــودی به سخــــن،
نیـــــم تنــــــم جـــــانــــش ریــــختــــ...

باز هم صبح شد و روز از نــو و دلتنگی ز نـــو.

چشـــمان تـــــو سر منشع دیوانگی ماستـــ...

عــــاشقـــی رنــــج قشنگــی ایستــ ،
کــه چشمـــان تــو سر منشع اوستــ.

چه عشــــق فـــوق العــاده ای،
بــه قلبــم انــداختــه چشاتـــ...

قشنگترین خیـــال هــر شبم تــویی.
کــه بافتــه ام بــر تــن خــویـــش.

در دلــــم ساخته ام کلبه ی احزانت را...
اندکی متروکه است، ولی مملو شده از خاطره هایت.

از تمــــام خـــاطـــراتتــــ...
کلبه ای ساخته ام دنج ولی متروکه، برای دل خویش.

بلاخره به آرزویم رسیدم، داشتنت.
در واقعیتــــ نه، در خیــــالـــ

بعیـــد استـــ زنـــده مانـــدن،
در چنین اوج فــــراق تـــــــو.

گــــاه با یـــاد نگاهــــت.
در مـــــیان خاطـــراتــــم دلـــــخوشـــــم.