امین غلامی (شاعرڪوچـڪ)

چـه بی رحمــانه
رفتـــ جانـــم
بــــرای
چشــم تـو،
امــــــا ندیدی...

و این جــــان مــن استـــ ،
که برای چشمانت می تپــــد...

کمتــر از مــرگ نبــود،
افتــادن از چشمــان تـــو...

تنهـــــایی تنهـــــا ارثی بــود،
که از چشمانتـــ نصیبــم شـــد...

و صبح ها،
آغــازیست برای بی انتهــا دوستت داشتن...

مبــــادا بشکنـــی قلبـــی،
که ویرانــــه شــــود جــــانی...

چشـم بگشـا و ببیــن،
بی تــــو جــان استـــ که تنــم کـــم دارد...

شانه ات را امشبی بسپار به روی شانه ام..،
بی وفــا بگذار قدری شانه ات را حس کنم...

تــو همــان وسوسه ی بارانی،
بر سیه چشمان مست و عاشقم...

اگـر کفــر استـــ بزار کافـــر بمانـــم،
پرستیــدن چشمانتـــ چه زیباستـــ ...

چشـــم تـــــو دامی ایست،
که دل میطلبــــد حبسش را...

میکــند آواره،
چشمــان خمــــارش دل را...

جـــز چشــم عاشـــق او،
کـــس راه دل نـداند...

تــو نباشی،
چه کسی
مست کند
هر شب آغوش مرا...

تــــو نباشـی،
چـــه کسی
شانـــه کنـــد
حــال پریشان مــــرا...

کـه دنیــای بـــدون تـــو،
همـــان بـه که شــب تار است...

شده دل پیر غمت،
بس که غمت خانه نشین دل ماست.

ولی مـن از غصــه ی نداشتنت دل کنــدم...

ای دلیل حال خوب هر شبم چشمان تو،
صبح چشمانت بخیــــر...

ای خوشتر از جــــــان،
بی مــــا به کجــــایی..؟

مثل نفــس،
به بوسیدن لبهای تـــو مــن محتاجم...

حســــرتـــ
آنکـــه
تــو باشی
عابــر
کوچــه ی مــا
مانــد به دلــــم...

محبــوب مـــن نداشتنت دردیست عظیــم،
که قلبــــم را به درد آورده...

تــــو همانی.،
که در تنهایــی هام مــوج میزنـد خاطراتتــــ...