امین غلامی (شاعرڪوچـڪ)

او همانیستـــــ که دل میطلبــــــد عشقـــش را...

او همـــان عشــــق نهـــان دل دیــوانه ی ماستــــ...

رخ نیلگون او را، به مثــال مـــاه دانـــم.
ولی ماهی که همیشه، پشت ابر گشته پنهان.

نیست غیـــر وصـــل او.
در دل تمـــــنای دگــــر...

خلــاصـــه گشتـه جـــانـــم در نگــاهــی.
نگـــاهـــی کـــه دلـــم را بــــد ربــــوده.

کـــــاش میــدانستی.
کــه وجـــود آن سیـــه چشـــم تـــو،
شـــوق نفســی ایستــ بر تــن ویـرانــه ی مـــا...

بـــی تــو درگیــر همــان آه و همــان حسرتـــ هـــام،
کــه اگــر بودی تمـــامــاً بـــه فنـــا میــرفتــن.

مـــاییم و همــــان،
حســـرتـــ دیــــدار رخ یـــار...

دنیــــایـــم غــــرق در آرامــــش بـــــود،
همین که تـــو را دیـــدم آشــوبـــ شـــد.

سهـــم مــــن از آن دلبـــر طنــــاز،
فقـــــط آه و حســـــــرتــــ...

هیـــچ چیـــز مثـــل نبودتـــ...
بـــه دل آه نشــد.

انـــدکــی جـــان بـــه تنـــم هستـــ ،
کـــه خواهــم به فــدای تـــو شــود.

تــــو همــــان بغــض ترکــ خورده ای،
در اوج سکـــوت آخـــر نیمــه شبــان.

در سایـــه ســـار عشـق تـــو،
دیـــوانـــه و رســــوا منــــم.

لـــذت عشــــق به رســـوایی آن می ارزد.

میکُشـد دیـــــوانه دل را،
آن سیــــه چشمــــان او.

بـــی تـــو دلگیــر ترین قافیـه ها،
سهـــــم شعــــر های مـــن است.

در سایـــه ســار عشـق تــو،
دیـــوانـــه و رســــوا منـــــم.

اگـــر تــــو نبـــودی،
کدامیــن بهانــه شـــوق زنــدگی را در من زنـــده میکـــرد...

او هیچ ندارد ز جهان و کل هستی.
جـــز دیده ی دلربای دیوانه کننـده.

عـ ـشـ ـق دردیستــــ...
کـــه درمانــش فقـــط دیــدار اوستـــ.

مُـ ـردن,
در فـــراق بــوســـه هـــای تـــو قشنگــــ استــــ...

از تـــه چشمـــان تـــو خــوانـــدم،
تمــــام ؏ــشـ ــق را...

تــــو میــدانــی چـــرا دنیــا،
قشنگــــ تــر میشــود با تـــو.