متن اشعار زهرا نمازخواجو

گسست

در شکاف بندساعت
آنجا که پوست با فلز وداع می‌کند،
چیزی نشت می‌کند

نه تیک‌تاک عقربه‌ها
که ضرب‌آهنگی در گسست نبض

حقیقت
نه در نظم زمان
که در این فاصله‌ی لرزان
خیمه می‌زند.

نبض عبور
جهان را
در استکانی سرد
سر کشیدم،
حالا
ته گلویم
چیزی نه نشین است
که هر چه سکوت میکنم،
صدایش
بلندتر میشود

به قدرِ زخم‌های دل، جوانی را رها کردم

ز تظاهر، خسته‌ام، رو سوی جانان کرده‌ام

دگر این چهره‌ی خندان، نقابی بود بر جانم

ز بس پنهان نمودم درد، خود را نیز گم کردم