متن افرینش

دریا است دیگر؛ پناه دلِ بی‌پناهان.

اما اگر ناراحت شود، موج‌هایش تنِ ساحل را هم زخمی می‌کنند.

آرامشی است در کنارِ طوفان،

نرمی است در برابرِ صخره‌های سخت؛

دنیایی برای عاشقانِ بی‌قرار.

دریا جایی است برای سرودنِ حرف‌های دل.

وسعتش زیاد است؛ پهنایش می‌تواند دل را بلرزاند.

اما او، باز...

ای فلک گرمن نمیزادی اجاقت کور بود؟
من که خود راضی به این خلقت نبودم،زور بود!

محمد عاشوری