آویس

پرنده!

همان موجودی که سکوت اآسمان را میشکند، و رهایی را فریاد میزند.

رهایی از دنیایی که سخت میگذرد.

آزادی را می اموزد و با باد هم مسیر میشود.

اسمان با آن وسعتش همیشه میزبان آن پرندگان اموزگار است.

آزادی فقط یک کلمه ای که قابل تعریف است؛ نیست.

آزادی...

شب‌های دلتنگی!

می‌دونم شاید اولش خنده‌دار به نظر بیاد، ولی اونایی که «دلتنگی» رو چشیدن، می‌دونن چیه! یعنی اونقدر دلت گرفته که دلت می‌خواد اصلاً نباشی. ولی هر کدوم از اون شب‌های سخت، یه جورایی تو رو قوی‌تر می‌کنه، چون تونستی از پسش بربیای و بجنگی.

بعد از اون شب‌ها،...

درخت است دیگر…

نفس می‌کشد و نفس می‌دهد، اما این ما هستیم که نمی‌بینیم.

او تنها موجودی‌ست که به جای جان گرفتن، جان می‌دهد؛

جانی دوباره به انسان‌هایی که سر از تنش جدا می‌کنند.

او خود غذایش را تأمین می‌کند و سرچشمه‌ی حیات خویش می‌شود،

و بدون هیچ منتی می‌بخشد؛...

قاتلِ مهربان بودن را باید از ساحل آموخت؛

در کنار نرمی‌اش، در کنار آرامشش.

قاتلی است بی‌صدا که جان می‌گیرد؛

جانِ مرجان‌هایی که در حالِ زندگی کردن‌اند.

ماسه‌هایش نرم است، زیباست؛ حتی گاهی آن‌قدر چشمگیر که چشم برداشتن از آن دشوار می‌شود.

اما… جان‌گیر است.

بیایید مانند ساحل نباشیم.

اگر...

دریا است دیگر؛ پناه دلِ بی‌پناهان.

اما اگر ناراحت شود، موج‌هایش تنِ ساحل را هم زخمی می‌کنند.

آرامشی است در کنارِ طوفان،

نرمی است در برابرِ صخره‌های سخت؛

دنیایی برای عاشقانِ بی‌قرار.

دریا جایی است برای سرودنِ حرف‌های دل.

وسعتش زیاد است؛ پهنایش می‌تواند دل را بلرزاند.

اما او، باز...

به آسمان بنگر، ببین که چگونه وقتی دلش می‌گیرد، گریه می‌کند.

وقتی خوشحال است، خوشحالی‌اش را با همه تقسیم می‌کند.

آسمان آبی است، ابرها سفید، و خورشید زرد؛ این سه رنگ، تمام دنیای انسان است.

انسان‌هایی که دلشان به این سه رنگ آسمان خوش است؛

اگر باشد، نفس می‌کشند، اما...

زندگی زیباست؛ به زیبایی بهاری که چند ماه بیشتر در کنارمان نیست.

بهار فصلی است پر از امید؛ امید برای زندگی کردن و زنده ماندن.

روییدن گل از دل سنگی که همه آن را بی‌جان می‌پندارند، بی‌دلیل نیست…

جوشیدن آب از بلندترین کوه در این دره‌ها و دشت‌ها هم بی‌دلیل...