متن فاطمه داوری

جلوه آینه رویت ،همچو روی خوبان..
چون آفتاب خورشید از شرق فروزان...!
آسمانت آبی و گاهی ابریست ...
چون موج دریا ،آرام و گاهی توفان..

اربعین شد و به سوی حرم عاشقانه سر زدم....
خون خوردم،اشک ریختم بر دلم خنجر زدم...
با یاد حسین ،مجنون شدم و ز جسم خود
عاشقانه سوی، مولا حسینم،پر زدم..
:))🕊

آمدم با اشک ،سوز دل و انتظار ....
خداوندا،خواهشا من را به خود وا مگذار!
شرمگینم ز هر گناهی،و این کردار !
خداوندا،توبه را پذیرایی گناه را بردار:)

یار من از تمامی یار ها بهتر است
چهره اش چون خورشید و ماه برتر است
یار من وقتی می گرید،از درون
زلف او پریشان تر و چشمانش تراست
یار من، مهربان چون صوفی بی ریاست
حتی مهربان تر از پدر یا مادر است
نام او در تمامی زبان ها...

دل ،داده ام به ان دلی که دلدار ها دارد
دل، برده ست ، ان دلی که خود یار ها دارد

می چکد اشک و منم در سوز عشق و اه او
در دل غمگین من هردم چکد باران او

بی قرار و شاعر و عاشق، درمانده ام ..!
جانی...

امشب دلم
دوباره تو را خواست از خدا
آه ای دعای هر شب من
مستجاب شو ...