مرغ باغ ملکوتم،به عالم میران آمده ام من ازهستی خود،سخت به جان آمده ام سرنوشـت، چه بد نوشــتی سرنوشــتم را آمدن ازمیل نبود،باشـک وگمان آمده ام ازکوچه های دلتنگیم،ساکن ویران آبادم قفل شده خوشبختیم،پی آرمان آمده ام سایه افکنده تاریکی شب روی شــانه ام منِ فریب خورده،پیشواز طوفان آمده ام...
هماهنگی و همراهی جان و جسم برای داشتن احساس خوشبختی کافیست وقتی در کنار کسی هستی اما روحت در جای دیگری پرسه می زند تو هرگز شاد کام نخواهی بود از همین روست که بدن را قفس تعبیر کرده اند و تو را مرغ باغ ملکوت سولماز رضایی
