پریزاد محمدی

سلامم را به دست قاصدکی
سپردم تا در حوالی ایوان نگاهت
بنشیند وبا سپیدی
برف مانشت بیاراید

آمدنت چون رویش گل‌های رازقی
در دامن بهار سپید هایم
به سخن نشسته ست
تودر الفبای واژه ها
نهانی
نزدیکتر بیا
تا لطافت روح نواز
دستانت درپیراهن غزل
دلربایی کند
طنین صدایت بسان ترنم باران
در خواب آلودگی لاله هاست
کلمات در جادوی کلامت
جان می‌گیرند
شمیم آغوشت
می‌کشاند مرا...

آونگ شده اند
واژه ها
وقتی صدای خنده هایت را با قلمی اطلسی انشا کند تا از دستان هنرمندت ذوقی تماشایی به مهمانی قلبها
جاری شود

سلام بر تو
که درچشم بارانی م نهانی
بودنت چون خواب آرام
در دامن کوهسار
شیرین تر از واژه ی دوست داشتنت
به آراستگی قامتت
می آراید
عصر های بهاریم را
تو از جنس آفتابی
در میان غزل ها
داشتنت در آغوش اردیبهشت‌
رویایی ست که
جان می‌گیرند
واژه ها...