کاش زمان قدری بیاساید.. آنگاه دستمال سپیدی بردارم قطره قطره اشک انسانها را پهن کنم برابر خورشید، و چون شبنمی روی گل اندوهشان آرام آرام خشک شود
این متن را با دوستان خود به اشتراک بگذارید.