شعر سپید
زیبا متن: مرجع متن های زیبا و جملات شعر سپید
در مردمک چشمانت
هر روز ردّی از من کم می شود؛
دست هایم
دیگر توان رسیدن به جهان مرموزت را ندارند؛
فقط گاهی
به سوی تو بلند می شوند
مثل شاخهای نیمه خشک
که هنوز باران را
از حافظهاش میطلبد.
اشتهای زیستن ندارم، اما
قرص ها ، نان شب های...
نور از پنجره ی صبح دمید...
واژه در خواب شب است ...
شعر در تاب وتب است ...
پنجره را نبند
حتی اگر باران
تمام تنهایی ات را خیس کند،
گاهی باید بگذاری
غریبه ترین خاطرات
به تو سلام کنند
لحظه ها
مثل دانه های شن در دست باد
بی صدا می گریزند
و ما با مشت های خالی
فقط سعی می کنیم
خاطره گرمای آن را نگه داریم
در خواب بودم
خیالت آمد و دستم را گرفت
بیدار شدم…و هنوز حس میکنم انگشتانت زیر پوستم راه میروند