شعر سپید
زیبا متن: مرجع متن های زیبا و جملات شعر سپید
«جانان»
تو آن شعری،
شاهبیت نابی،
آن غزل خیالانگیزی،
که هنوز نسرودهام آن را.
تو آن صبحی،
نخستین پرتوی نوری،
آن بامداد غمستیزی،
که هنوز ندیدهام آن را.
تو آن آرامشی،
آسودگی جانی،
آن قرار دلآویزی،
که هنوز نیافتهام آن را.
تو آن بادهی ریخته از سبویی،
ساغر و پیمانهای،...
هنوز مرا دیر می فهمد
زبان مادری ام
که عاشقانه هایت اینقدر
از معنای شان
فراری اند
هیچوقت موضوع
من نبودم
باید چیزی بزرگ تر از
حاشیه می شدم
جایی در متن
حیف ...
صندلی های خوب
زود پر می شوند
صحنه ی نمایش
کاملا از دید
خارجم کرده است...
رفتن
کفش های زیادی را
جا می گذارد
جعبه قرص های فراموش کار
و عصایی که دیگر
کوچه ها را قدم نمی زند
لباس نویی
که پوشیده نشد
خال های سیاه کفشدوزکی
که در رویای باغ
با برگ نعنا در زباله ها غرق شد
رفتن
چیزهای زیادی را
جا می...
در خواب بودم
خیالت آمد و دستم را گرفت
بیدار شدم…و هنوز حس میکنم انگشتانت زیر پوستم راه میروند
«سلوک»
شبی در بهار،
در دل کوههای بلند و سرسبز البرز،
در میان خنکای سحرآمیز بهاری،
هوا آکنده بود از بوی شکوفههای وحشی،
آلوچه، ولیک، گلابی.
مردی مشوش، پریشان و خاموش،
خرامان میگذشت
در این شب زیبا و مهتابی.
در پاییندست، جاری
رود آبی.
سرودش چون نوازش، لالایی؛
رود پرخروش،...
-کالبد
تلخی بی تو بودن
تنها، -تنهایی- نیست
چیزی درست به اندازه تو
به وزن تو
و به زیبایی تو
بر من سنگینی میکند
به گمانم این نیستی
تا وقتی که هستم
باقی خواهد ماند
و من به همین هم قانعم!
خستـه ام از زنـدگی با غم تبانی میکنم
دفتـرم را می گشایم شعرخوانی میکنم
گم کردی
میان دفتر شعرم مرا گم ڪردے و رفتی
نوشتم بی" تـو" میمیرم تبسم ڪردے و رفتی .
نوشتم بی" تـو" غمگینم ،توشتم بی" تـو" افسرده ،
مرا با این صفت ها هم ،تجسم ڪردے و رفتی .
نوشتم بعد" تـو" شبها ،دل من ماندِه و غمها ،
تـو...
خواستن، حق من بود
خواستم بخندم
به ریشِ این زندگی،
خندهام آب شد
خندهام آب
خندهام
خندهام به هق هق چسبید!
تا بر شانهی موج...
تا بر شانهی موجی...
تا بر شانهی موجِ موجی...
بیخیالِ ماجرای دریا!
بیا
سرت را
بر سینهی ساحل بگذار
ماهیِ بیسرپناه!
با دست و پا زدن
هیچ چشمی
اَهلی نمیشود!
مدرک؟!
(کفشهای جفتِ شازده کوچولو!)
لبهایت
قبرستانی روشناند
که بوسه
در آن
زندهبهگور میشود.
در من، پاییزی جاخوش کرده
که دیگر فصل ها از دور
فقط دستی تکان می دهند..
گاهی
دلش خیلی که می گیرد،
با هم قدم می زنیم
با هم شعر می خوانیم
با هم گریه می کنیم..
خب چه کنم!
مهمان است و حبیب خدا
از طرفی
قرابت نزدیکی داریم...
کاش
زمان قدری بیاساید..
آنگاه
دستمال سپیدی بردارم
قطره
قطره
اشک انسانها را
پهن کنم برابر خورشید،
و چون شبنمی روی گل
اندوهشان
آرام
آرام
خشک شود
له و لورده
زیر پای بیرحم زمین،
دستِ مهربان آسمان نوازشم می کند..
هر چقدر هم زخم ها فریاد برآرند می دانم
می دانم روزی
در آغوش ابرهای سپید
آرامشِ ابدی را لمس خواهم کرد
تو را در استکانِ ماه ریختم،
شب از لبت چکید و سحر مست شد،
ستارهها به روسریِ تو سنجاق شدند
و آسمان، نامت را آهسته گریست
✍🏼سلامی به نامت به نامی که داری
سلامی به نام و نگاهی که داری
به زلف پریشان سیاهی که داری
دلی شد اسیرت، خوشآیین و زیبا
به زلفت گره خورد دامی که داری
روان شد ز چشمم سیلاب اشکی
تو آرامِ جان و وفایی که داری
لبت لعل شیرین و...