کابل به تهران اثر عزیزحسینی رمانی...

«کابل به تهران»، اثر عزیزحسینی، رمانی با محوریت زندگی دختران افغانستان است؛ روایتی که از جنگ و مهاجرت آغاز می‌شود، اما در نهایت به مسئله‌ای عمیق‌تر می‌رسد: انسانی که سرزمینش را ترک کرده، اما نتوانسته از زخم‌های آن سرزمین فاصله بگیرد.
این کتاب تلاش می‌کند بخشی از زندگی دختران افغانستان را از زاویه‌ای انسانی و داستانی روایت کند؛ دخترانی که جنگ، محدودیت‌های اجتماعی، فقر و از دست دادن عزیزان، مسیر زندگی‌شان را تغییر داده است.
در میان شخصیت‌های کتاب، شقایق جایگاه ویژه‌ای دارد. دختری که جنگ فرصت ادامه‌ی تحصیل را از او می‌گیرد و پس از مرگ مادر، راه مهاجرت به ایران را در پیش می‌گیرد. اما مهاجرت برای او پایان دشواری‌ها نیست. ورود به جامعه‌ای تازه، تجربه‌ی تبعیض و مواجهه با نگاه‌هایی که او را نه به عنوان یک انسان، بلکه به عنوان یک «مهاجر» می‌بینند، بخشی دیگر از رنج‌های او را شکل می‌دهد.
از همین‌جا، عنوان کتاب معنای دیگری پیدا می‌کند.
کابل و تهران در «کابل به تهران» فقط دو شهر نیستند؛ دو نقطه از یک سفرند. سفری که قرار است از ناامنی به امنیت برسد، اما برای برخی شخصیت‌ها، تنها شکل رنج را تغییر می‌دهد.
کتاب به مسئله‌ی مهاجرت تنها از منظر جابه‌جایی جغرافیایی نگاه نمی‌کند. شخصیت‌های آن با خاطرات، فقدان‌ها و ترس‌هایشان مهاجرت می‌کنند. آنها از یک شهر خارج می‌شوند، اما گذشته همچنان همراهشان باقی می‌ماند.
یکی از ویژگی‌های قابل توجه این اثر، تمرکز آن بر تجربه‌ی زن افغانستانی است؛ زنی که گاهی پیش از آن‌که فرصت انتخاب مسیر زندگی خود را پیدا کند، ناچار می‌شود با تصمیم‌هایی روبه‌رو شود که دیگران برایش گرفته‌اند.
«کابل به تهران» را می‌توان روایتی درباره‌ی جنگ، مهاجرت، عشق، فقدان، تبعیض و جست‌وجوی هویت دانست؛ اما در مرکز تمام این مفاهیم، انسان قرار دارد.
نویسنده در این اثر تلاش کرده است به جای پرداختن صرف به تصویر کلیشه‌ای «مهاجر»، به زندگی و جهان درونی شخصیت‌ها نزدیک شود؛ به ترس‌هایی که گفته نمی‌شوند، آرزوهایی که نیمه‌کاره می‌مانند و خاطراتی که حتی پس از سال‌ها دست از سر آدم برنمی‌دارند.
شاید به همین دلیل، «کابل به تهران» را نتوان صرفاً داستانی درباره‌ی افغانستان یا مهاجرت دانست. این کتاب درباره‌ی آدم‌هایی است که خانه را ترک می‌کنند، اما خانه از آنها دست نمی‌کشد.
انتشار «کابل به تهران» را می‌توان تلاشی ادبی برای بازتاب بخشی از تجربه‌ی دختران افغانستان دانست؛ تجربه‌ای که در میان روایت‌های سیاسی و خبری، گاهی فرصت شنیده شدن از زاویه‌ی زندگی شخصی و انسانی را پیدا نمی‌کند.
«کابل به تهران» نوشته‌ی عزیزحسینی، روایتی است از فاصله‌ی میان رفتن و رسیدن؛ فاصله‌ای که گاهی از فاصله‌ی میان دو شهر، بسیار طولانی‌تر است.