متن آخر قصه

این روزها که میگذرند،
این روزها که ندارم‌ات
گرگهای خون از درون مرا میدرند،
طاقت بودنم‌
پا سست کرده،
آن چشمهایت عاقبت مرا دریدند
شعر آخرِ قصه است

پسر کُش بوده ای دنیا از اول،
آخر قصه اشاره میکُنم:
رستم مو سهرابُم... نمی گیره!

نِفهمید و نمیفهمن مُنو درد مونه اینجا
مو خط دکترُم خالو کسی قابُم نمی گیره

توشه ی راه
ببندید سریع
می رسد وقت سفر
آخر قصه ما
غم فراوان دارد
و چه بسیار اندوه.....