متن دارکوب

دارکوب می‌کوبد به تنه درخت.
نه از سر خشم، از سر گرسنگی.
آدم می‌کوبد به دل دیگران.
از سر ترس. از سر تنهایی.
هر ضربه، یک فریاد کوچک.ِ درخت می‌ماند.
جای ضربه‌ها را نشان می‌دهد.

مثل پدر. مثل مادر. مثل هرکس که ایستاده تا تو بکوبی و او نریزد.
دارکوب...

دارکوب.../
باز و بسته می شود /
درِ کلبه/

دارکوب ها را از درخت زندگی تان دور کنید،
به دارکوب ها نگاه کنید آنها اَره برقی ندارند،
مته همراه شان نیست اما تنه سخت ترین
درخت ها را سوراخ می کنند،
و در دل شان لانه خودشان را می سازند،
دارکوب ها با ضربه های سریع کوتاه
اما پشت...

ﺩﺭﺧﺖ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﯽ


ﻣﻦ ﺩﺍﺭﮐﻮﺑﯽ ﻣﯽ ﺷﻮم


ﮐﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﺳﻪ ﺑﺎر ﺩﺭ ﺩﻗﯿﻘﻪ


ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﻮسﺪ ......