🔰«ستونِ مهرههایِ چوبی در غبار»🔰 اینجا انحنایِ نشستن است؛ جغرافیایِ صبوری که در بافتِ چوب، فسیل شده... من، این ستونِ فقراتِ به زمین دوخته شده، سالیانِ سال است که به سنگینیِ «تردید» عادت کردهام. ببین... این لکههایِ خاکستری، از پیریِ چوب نیست؛ ردِّ سایههایی است که نشستند، هزار سالِ تمام...
برای تو مینویسم… از پشت سنگری که بیشتر از خاک، ترس را روی دستهایم مینشاند. اینجا، جایی میانِ تاریکی و صدای آهن، فقط یک چیز روشن مانده: فکرِ تو. نمیدانم این نامه میرسد یا نه؛ اما مینویسم، چون آدم گاهی در مرزِ نبودن باید چیزی از خودش را جایی امن...