وقتی جهان، مثل طنابی دور گردنم میپیچد و صدایم، در گلویم دفن میشود، نه فریاد، نه گریه؛ فقط چای میریزم کنارِ پهلویم تا بخارِ خیال، زخمِ بینامم را آرام کند. دستم را دور فنجان حلقه میکنم انگار دستانِ مادریست که هنوز باور دارد من کودکی خستهام، نه زنی واخورده در...