شعر غمگین
زیبا متن: مرجع متن های زیبا و جملات شعر غمگین
صندلی رو به پنجره خالی
یادِ دستی که در دعا جا داشت
صبح هر روز، خانه روشن بود
پدرم بود و خانه معنا داشت
با صدایِ الله اکبر از خانه
خواب از شانه‌های شب می‌ریخت
سجده می‌کردی و سحر آرام
از نگاهت به خانه می‌آویخت
روزی آمد که نیمی از...
به سینه من دلی افسرده دارم
هزاران حسرتِ نشمرده دارم
خزان از ره رسید و زردِ زردم
به باغِ دل گلی پژمرده دارم
شد بعدِ تو دل یتـیم می دانی تو ؟!
حــالِ غـــزلم وخــیم می دانی تو؟!
از لــحظه ی رفتنــت رباعــی هایم
شــد بر غــمِ تو مقیم می دانی تو؟!
صدیقه جُر
گاهی کنار پنجره دلتنگ بارانم
دلتنگِ رفتن روی سنگفرش خیابانم
گاهی دلم از زندگی، از خویش می‌گیرد
از خویش و از این زندگی، از لحظه بیزارم
روزگار نامرد
از بغض و از اندوه و از گریه بیزارم
از رنگ زرد و خاطرات کهنه بیزارم
غیر از نوای غم نمی‌آید صدا از شهر
از روزگارِ پر ز درد و غصه بیزارم
گاهی نگاهم با همه بیگانه می‌باشد
از شمعِ غمگین و گل و پروانه بیزارم
با چشم...
من آن موجم که یک ساحل ندارد
در این دنیا یکی همدل ندارد
غروبی سرد و دلگیرم به دریا
که اندر ساحلش منزل ندارد
منم پروانه ای بی شمع و بی گل
که جز حسرت در آن محفل ندارد
چو مرغِ عاشقی از جان گریزان
گمانم کنجِ سینه دل ندارد...
جان آمدی ورفتی
برجان ما نشستی
یک دم جوان با تو
این جان خسته ما
از جان تو برآمد
نیم جان ما به جانت
حالی که سر خوش و مست
از جان تو بدیم ما
آخر چرا گذاشتی
رفتی و برنگشتی
«سایه»
من و دردهایم
تا سپیده
با هم گریستیم؛
من از غم‌هایم،
و او
از بی‌فروغی نگاهم.
من و نارنج‌های خسته و سالخورده‌ی خیابان
هر دو لرزیدیم؛
من،
شانه‌هایم از رنج،
و او،
شاخه‌هایش از تنهایی من.
من و مرغ شب‌خوان
تا بامداد
هم‌آواز شدیم؛
من
با سکوت خویش،
و...
دل را که سـاده بـود ،گـنـهـکار کـرده انـد
این مردمانِ پسـت ، مـرا خـوار کرده انـد
سَـر می کنم دقـایـقِ خـود را ولی به درد
چون بر سـرم ز کـینه، غـم آوار کـرده اند
محـزون و بیـقـرار و پـر آشـوب گشـته ام
هر روز روشــــنم چـو شــبِ تـار کرده...
به چه جرمی به کدامین بهانه
متولد شده ایم در این زمانه
ما که حق انتخاب نداشتیم
منت نگذارید بر سر ما، ظالمانه
شکم سیر از حال گرسنه خبر ندارد
۳۰ روز ماه رمضان در سفره تهیدست اثر ندارد
دارا که نداند چه کِشد مرد و زن فقیر
شرمندگی حاکم و داروغه، بر شرمندگی پدر اثر ندارد
عجب دنیای دلگیری
چه روزای نفس گیری
دارم کم میارم کم کم
دلم میگه داری میری
شعرِ غمیگن ننویسید که در خوابِ شَبَم
نسلِ بعدی همه شب، گریه به شعرت دارد
